Tagarchief | lichaam

Mijn lichaam in strijd met mijn geest

Jullie kennen het vast wel. Dat je geest van alles wil, maar je lichaam niet. Het kan natuurlijk ook andersom zijn, dat je lichaam wel van alles wil, maar dat je geest zegt, ‘he doe even rustig aan, wil je!’

Elke ochtend als ik wakker word, hetzij door het geblér van mijn wekker of gewoon door mezelf en dit laatste komt niet zo heel vaak voor kan ik je vertellen, heb ik de grootste moeite om mijn ogen te openen, mijn benen te bewegen en op te staan. Mijn geest fluistert mij in dat ik nog maar even moet blijven liggen en een ander stemmetje wil dat ik juist wel op ga staan. De hondjes moeten er uit en je wilde toch zoveel doen vandaag. Mijn lichaam wint het van mijn geest en ik zet mijn blérende wekker nog even een kwartiertje vooruit. In mijn hoofd speelt zich een hele strijd af in dat kwartiertje, kan ik je verzekeren. Gék, word ik ervan! Ik wil dat en dat en dat allemaal doen vandaag, maar mijn lichaam is het daar niet mee eens.

Als na een kwartiertje het blérend ding weer afgaat, geef ik mezelf een denkbeeldige schop onder mijn reet en sta op. Strompel de trap af naar beneden, neem medicatie in, ga koffie zetten en dan neem ik de hondjes mee voor een wandeling. Tijdens de wandeling word ik al wel een beetje wakker en bij thuiskomst glijdt de warme koffie goed door mijn strotje en verwarmd mijn koude lichaam.

 

Na de koffie word het toch wel eens tijd dat ik hier wat ga uitvoeren en doe dat dan ook. Elke dag een beetje en beetje bij beetje kan ik het hier dan aardig op orde houden. Maar je hebt ook van die dagen dat je niets uit kan voeren, terwijl je je heilig hebt voorgenomen élke dag  wel iets te doen. Zoals jullie vast al wel weten heb ik veel mensen om mij heen en ook die moeten natuurlijk weleens aandacht en of hulp. Zoals ik hun weet te vinden met mijn problemen van willekeurige aard, weten zij mij ook te vinden met hun dingetjes. Aangezien ze dus altijd voor mij klaarstaan, hoort dat natuurlijk ook andersom.

 

Vandaag was dan ook zo’n dag waarin ik meer met een ander bezig was dan met mezelf. Ja, vandaag was ik voor een paar anderen een; klusjesvrouw, wasvrouw, telefoniste, maatschappelijk werkster, wandelmachine voor de hondjes, boodschappenmeisje en de kokkin.

 

Geen flikker in huis gedaan, maar toch druk bezig geweest, op de was na dan, maar ach die draait zichzelf wel schoon.

 

En zo zit ik nu dan aan mijn welverdiende borrel.

DSC01185.JPG

Proost!

 

 

Advertenties

Ken je dat gevoel? Buiten jezelf treden?

Ken je dat gevoel? Buiten jezelf treden?

Soms kijk ik vanaf buiten naar mezelf. Ik zie mezelf dan zitten. Kreunend en steunend van de pijn. Niets wil, en niets lukt. Ik wil van alles, maar er komt niets uit mij.

Wanneer ik dan buiten mezelf sta, zou ik de hele wereld wel aan kunnen.

Wat moet ik doen?

Mezelf een schop onder me kont laten geven, van mijn andere ik? Ja, dat zou wel wat zijn. Helaas helpt ook dat niet. Mijn lichaam protesteert er fel tegen. Hé, hou op mij zo’n pijn te doen. Weet je dan niet dat dit niet helpt.

Je moet het gewoon weer even leren accepteren dat je ook super slechte periodes hebt. Zit het uit, en leg je erbij neer.

Mijn eigen ik.

Mijn eigen ik kan zich er bij neerleggen, maar altijd hoor ik dat stemmetje van mijn zoals ik dat maar even noem mijn “buiten ik” zeggen; Go for it!

Go go go, maar hoe dan?

Medicijnen.

De medicijnen die ik gebruik helpen maar net de hele scherpe kantjes van de pijn weg te halen. Dat is ook niet meer genoeg. De pijn is niet meer te houden. Dan zitten, dan liggen, even naar de keuken koffie zetten, en weer zitten. Nee, dat gaat niet. Weer even liggen, maar hoe? Ik weet het niet meer.

Mijn hondje.

Mijn hondje is mijn steun, zij houdt mij op de been. Gelukkig heb ik lieve mensen om mij  heen die haar elke keer uitlaten. Als ze wil spelen, dan komt Shyra haar vriendinnetje hier. En haar speeltjes brengt ze al bij mijn voet, zodat ik het weg kan schoppen.  Zo hoef ik mij niet te bukken.

Andere tijden.

Ik hoop met heel mijn lichaam, dat de andere tijden snel weer aanbreken, en ik weer naar buiten kan. Ja, dat zou nu ook kunnen met mijn scoot. Alleen moet mijn rug daar nu even niet aan denken. Het is even niet anders.

Dagelijks vermaak.

Ik vermaak mezelf met mijn laptop, waarop ik verhalen schrijf tenminste als mijn vingers dat toe laten. Het spelen van een spelletje, facebook. Spelen met mijn Snoopy. En sinds vandaag een uitdagende cursus. Gelukkig hoef je hier alleen maar dingen te beluisteren, en woordelijk herhalen, en dan de juiste dingen aan te klikken met de muis. En dit alles in mijn eigen tempo. Zo blijf ik wel bezig tenminste.

Een filmpje kijken bij mijn supersonische KPN, gaat ook nog wel hetzij met moeite. Het concentreren is een probleem.

Het tennissen is ook weer begonnen, daar hoef je niks bij te onthouden. Gewoon kijken, en val dan vanzelf in slaap. Weer een wedstrijd gemist…..

Oorzaak: FM

Mijn gezegde:

Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd.