Archief | januari 2016

Wanneer kan ik in hemelsnaam schrijven?

Ik val maar meteen met de deur in huis vandaag. Wanneer schrijven jullie? Nou probeer ik de hele dag al een letter op papier te krijgen. Mijn dag die vandaag om half elf begon, na de oh zo nodige sloot koffie en peuken natuurlijk, anders kan deze trien niet naar de wc. (ahum)

Goed dan, eindelijk zit ik achter een wit beeldscherm en doe een poging om een schrijfopdracht uit te werken. Poging mislukt, de telefoon gaat. Het is het vrouwtje van mijn oppashondje, die weliswaar niet meer bij mij is, maar ik was vergeten het hondenmandje en het oh zo belangrijke tuigje mee te geven van die schat. Oeps, warhoofd die ik ben. Eind goed al goed, vanmiddag loop ik wel samen met mijn Snoopy naar de AH, daar waar ook een dierenwinkel is gevestigd, zodat Snoopy ook even wat lekkers kan uitzoeken. De bedoeling daarvan is uiteraard dat ik straks echt kan beginnen aan mijn opdracht. Dat is een klein half uurtje wandelen, inclusief het snuffelen van madam. Ik heb daar afgesproken omdat het vrouwtje van mijn oppashondje mijn huis niet kon vinden en nog minder weer de weg terug kon vinden naar haar eigen huis. Ook wel hilarisch overigens…..maar nu even niet aan de orde.

Na te hebben opgehangen, buig ik me weer over mijn toetsenbord. Nog een wit scherm…. Ik doe poging twee en type wel twee woorden. Je raad het al…… that’s it, de telefoon gaat. Deze keer mijn mams aan de foon, met de vraag hoe of het met mijn ex schuine overbuurman is. ‘Tja, zeg ik, dat weet ik nog niet, want die heb ik nog niet gezien of gesproken vandaag.’ Verder vertel ik haar dat ik vanmiddag met Snoopy de spullen weg ga brengen van mijn oppashondje en gelijk een paar boodschapjes mee terug neem.’ Waarop zij zegt; ‘oh dan kan je ook wel even voor mij naar de Aldi vandaag.’ ‘Ja mam, die is hier en niet daar.’ ‘Doe je dat toch even als je terug bent, want de kniekousen en afwasborstels zijn er nu in de aanbieding en niet volgende week en als je er dan toch bent, kijk dan ook even gelijk voor van die kauwstrips voor Boris.’ ‘Ja, ja ik zal wel kijken, zeg ik.’ Na nog wat oeverloos geklets hangen we op en ik buig mij weer over mijn toetsenbord.

Inmiddels is het ook wel tijd om mijn ex schuine overbuurman wakker te bellen, voor een bakje koffie en een broodje. Ja, die arme ziel is drie dagen geleden onderuit gegaan. Dat is niet zo fraai, want hij kreupelt, kreunt, steunt en piept alles van ellende aan elkaar vast. Dokter al geweest, foto’s in het ziekenhuis gemaakt. Conclusie: Zwaar gekneusde heup!

Dus die heeft hulp nodig. Zoals ik ook zo vaak. Appeltje, eitje doen we gewoon!

Nieuwe koffie zetten, brood uit de vriezer halen, mijn Snoopy eten geven. Weer een poging wagen….Ja, weliswaar een hele zin die er zonder storingen uitrolde. Poe poe, een hele onderneming hoor. Opgaande in mijn opdracht, vergeet ik even de tijd en schrik me dan ook een hoedje als de deur plots opengaat. Mijn ex schuine overbuurman strompelt naar binnen. Er staan al wel vijftien hele regels op mijn beeldscherm. Dus nu even koffie inschenken, zijn jas ophangen, broodje smeren en natuurlijk het verslag van de afgelopen nacht aanhoren. Glaasje water halen voor de pilletjes, want het zeiken moet tenslotte ook doorgaan, zowel versneld, als vertragend. De plaspillen dus ja, ja.

Na het eten neem ik een snelle douche en begeef mij met een rugzak waarin het mandje en tuigje zitten op pad met mijn Snoopy naar de AH. Ik leeg het mandje bij het vrouwtje van mijn oppashondje in haar auto, laat Snoopy even bij haar achter en loop snel voor een paar kleine dingen door de AH. Man oh man wat een drukte is het daar, is alles gratis vandaag vraag ik aan de vrouw die voor me staat. Ze schiet in lach en weet het ook niet. Alle kassa’s zijn open en nog hele lange rijen. Bij terug komst nemen we afscheid en ik neem Snoopy mee haar wel begeerde winkel in. Het walhalla voor dieren. Even langs de konijntjes, vogeltjes en hamsters voordat ze snuffelend voor zichzelf wat uitzoekt. Bij de kassa krijgt ze altijd iets lekkers van de verkoopster. Ja dat hebben ze snel door hoor. Ze gaat er dan ook eens goed, heel lieflijk voor zitten, met koppie scheef en al. Hoe aandoenlijk. (slijmbal)

Zo snel als Snoopy op de heen weg wil lopen, op de terug weg is ze met geen mogelijkheid vooruit te branden. Madam, heeft zere pootjes en wenst gedragen te worden. Een aanstelster is ze zeker niet dus ik ga haar dragen. Ze heeft blijkbaar last van het vele zout wat er nog op de wegen en fietspaden ligt. De helft gedragen en de andere helft loopt ze zelf weer, nadat ik haar poezelige pootjes even heb gespoeld in een redelijke schone waterplas.

Thuis gekomen, ga ik er even bij zitten. Het zweet staat me op de rug man, pfffff.

Dan is de Aldi aan de beurt. Ook daar is het gratis vandaag blijkbaar 😉 De boodschapjes voor mijn moeder zijn in ieder geval wel aanwezig, dat scheelt alweer. Buiten gekomen, staat er net een goede kennis zijn boodschappen in te pakken bij zijn fiets. We maken even een praatje over het wel en wee, even lekker klaagzangen over en weer, waarop we lachend tegen elkaar zeggen; ‘Ja, wij als mantelzorgers hebben het maar zwaar hé.’

Nu nog even de boodschappen naar huis zeulen en dan is het heus borreltijd. Hé, hé, daar ben ik wel aan toe. Daarna eten koken, opruimen, Snoopy uitlaten en dan als ik net weer met mijn opdracht wil verder gaan. Ik zit net, écht net, werkelijk waar, niet te geloven….. De telefoon gaat. Om toch gallisch van te worden, nietwaar?

 

Zo, dan nu mijn vraag aan jullie? Wanneer schrijven jullie?

 

Soms heb ik de neiging om de deurbel, mobiele telefoon uit te doen en de stekker uit het stopcontact van de huistelefoon te halen.

 

Nu heb ik eerst deze blog geschreven, omdat dit nu eenmaal zo in mijn hoofd spookt dat ik dit er eerst even uit moet gooien.

 

Morgen maar weer een poging doen…….

 

 

 

© Vlindertje73

 

Advertenties

Van ergernis naar de slappe lach

 

flad vlinde

De site waarop ik schrijf heeft er een zusje bij. Een heuglijk feit dus. Gefeliciteerd ‘tallsay’. Alleen breng je me wel weer veel werk. Ach, dacht ik nog even bij mezelf, dat klusje is ook zo geklaard. Helaas viel het zwaar tegen. Artikelen overzetten van plazilla naar tallsay was nog niet zo makkelijk als ik had gedacht. Hulp ingeroepen, hulp gekregen door een aardige medeschrijfster, genaamd ‘Candice’. Mijn dank nogmaals. Als ik haar tip niet had gevolgd dan was ik vast nu nog bezig geweest. Ik wilde namelijk al mijn artikelen vanaf mijn word opnieuw gaan plaatsen en daar begon het eerste probleem al, want waar zijn mijn teksten gebleven. Ene harde schijf, na de andere maar nergens te vinden.

Blijkt er gewoon een knop te zitten waarmee je ze heel makkelijk kan overzetten van de één, naar de ander. Tja, blond hé…

 

Dan moeten natuurlijk ook nog de foto’s kloppen, wat dus vaak niet zo was. Zoeken, zoeken en nog eens zoeken. Nu heb ik besloten om zelf alle foto’s te gaan maken en dus niet meer te gaan lenen van google of iets dergelijks. Heb hier al veel nadelen over gehoord. Dus lekker op pad met het cameraatje en schieten maar die mooie plaatjes. Een eigen merkje erin en klaar, lijkt mij. Is nog leuk om te doen ook. Je eigen creatie plaatsen bij je eigen geschreven teksten. Kan niet beter toch?

 

Na een poos had ik voor mijn idee al heel wat overgezet en was best wel even trots, tot ik me bedacht dat ik dan ook alle links moest gaan veranderen in mijn website waar ik al mijn verhalen bundel. Pfffff, ook dat nog zeg, best wel weer extra werk dus. Veel verhalen blijven gewoon op plazilla staan hoor anders ben ik het hele jaar bezig…. Ahum.

 

Overigens een leuke bezigheid hoor, want je leest je oude verhalen nog eens door en zo kom je ook tot nieuwe inzichten. Sommigen vond ik zo leuk, dat ik er zelf nog weer om moest lachen. Anderen wat minder, maar ach dat mag de pret niet drukken.

Neem nou deze:

Eigenaardigheden! Ik heb ze….jij toch ook?  Dus als je ook eigenaardigheden hebt? Je mag het delen.

 

Ik wacht…… Durf je mee te doen?

 

 

Ps. Er zullen nog wel meer verhalen o.i.d uit de oude doos hier langs komen, als ik besluit meer over te zetten.

 

 

 

© Vlindertje73

Mijn lichaam in strijd met mijn geest

Jullie kennen het vast wel. Dat je geest van alles wil, maar je lichaam niet. Het kan natuurlijk ook andersom zijn, dat je lichaam wel van alles wil, maar dat je geest zegt, ‘he doe even rustig aan, wil je!’

Elke ochtend als ik wakker word, hetzij door het geblér van mijn wekker of gewoon door mezelf en dit laatste komt niet zo heel vaak voor kan ik je vertellen, heb ik de grootste moeite om mijn ogen te openen, mijn benen te bewegen en op te staan. Mijn geest fluistert mij in dat ik nog maar even moet blijven liggen en een ander stemmetje wil dat ik juist wel op ga staan. De hondjes moeten er uit en je wilde toch zoveel doen vandaag. Mijn lichaam wint het van mijn geest en ik zet mijn blérende wekker nog even een kwartiertje vooruit. In mijn hoofd speelt zich een hele strijd af in dat kwartiertje, kan ik je verzekeren. Gék, word ik ervan! Ik wil dat en dat en dat allemaal doen vandaag, maar mijn lichaam is het daar niet mee eens.

Als na een kwartiertje het blérend ding weer afgaat, geef ik mezelf een denkbeeldige schop onder mijn reet en sta op. Strompel de trap af naar beneden, neem medicatie in, ga koffie zetten en dan neem ik de hondjes mee voor een wandeling. Tijdens de wandeling word ik al wel een beetje wakker en bij thuiskomst glijdt de warme koffie goed door mijn strotje en verwarmd mijn koude lichaam.

 

Na de koffie word het toch wel eens tijd dat ik hier wat ga uitvoeren en doe dat dan ook. Elke dag een beetje en beetje bij beetje kan ik het hier dan aardig op orde houden. Maar je hebt ook van die dagen dat je niets uit kan voeren, terwijl je je heilig hebt voorgenomen élke dag  wel iets te doen. Zoals jullie vast al wel weten heb ik veel mensen om mij heen en ook die moeten natuurlijk weleens aandacht en of hulp. Zoals ik hun weet te vinden met mijn problemen van willekeurige aard, weten zij mij ook te vinden met hun dingetjes. Aangezien ze dus altijd voor mij klaarstaan, hoort dat natuurlijk ook andersom.

 

Vandaag was dan ook zo’n dag waarin ik meer met een ander bezig was dan met mezelf. Ja, vandaag was ik voor een paar anderen een; klusjesvrouw, wasvrouw, telefoniste, maatschappelijk werkster, wandelmachine voor de hondjes, boodschappenmeisje en de kokkin.

 

Geen flikker in huis gedaan, maar toch druk bezig geweest, op de was na dan, maar ach die draait zichzelf wel schoon.

 

En zo zit ik nu dan aan mijn welverdiende borrel.

DSC01185.JPG

Proost!

 

 

Winter in het hoge noorden

De weercodes vliegen je om de oren, we gaan van oranje naar rood en van rood naar violet en weer terug naar oranje. De ene waarschuwing na de andere.

Respect heb ik voor de postbodes, die glibberend van gleuf naar gleuf gaan. En niet te vergeten de mensen die in ziekenhuizen werken en daar blijven overnachten, de patiënten moeten toch verzorgd worden nietwaar? Zo ook respect voor alle mensen die in de zorg werken en dit noodweer trotseren.

Met twee hondjes in huis moet je wel vier keer op een dag de kou en ijzel trotseren. Dat kan nu eenmaal niet anders. Mijn thermobroek aan, warme wollen sokken om mijn voeten, dikke schoenen aan, muts op, sjaal en wanten aan en op naar buiten. Buiten is het zo spiegelglad dat de hondjes alle kanten op glibberen en ik glibber gezellig met ze mee.

41253eb42b39b128716935e0df60e739_medium.

De kinderen hier in de buurt schaatsen gewoon op de straat, een heel apart gezicht hoor. De scholen zijn dicht hier.

Iedereen wordt dringend verzocht thuis te blijven en of te zorgen dat ze thuis komen. De bussen vallen op deze dag ook weer uit. Dit met de aankomende ijzel die ze alweer verwachten, deze middag. Ook is er storm opkomst, zeggen ze…. Brrrrr dan is het pas koud, voor je gevoel.

Hier even een foto van een sneeuw trotserend bloemetje in mijn bloempot:

486af7bebba3a1cb37f326f42b3029c7_medium.

De vogeltjes hebben het nu ook moeilijk buiten. Ze verdrijven elkaar bij mijn vogelpindakaas potje en vetbollen. Mooi gezicht overigens, ik kan daar van genieten.

83dbb9fd3be4aa24d0aaae3363f76a79_medium.

Mijn auto is goed geïsoleerd, onder een dik pak ijs. Die staat mij daar wel goed. Zo ga ik echt de weg niet op. Mijn ex schuine overbuurman is net even naar de winkel geweest om een paar boodschappen te halen, op zijn scootmobiel. Dat wil nog wel enigszins, glibberend.

412e578c4453be1618cd7a966eadf266_medium.

Heel noord Nederland ligt hier zowat plat op zijn gat.

Gisteren was er hier markt, maar geen kraam op het plein te zien.

 

Helaas geen lekker harinkje vandaag.

Het uiteten potje spekken.

Aangezien het nog steeds crisis in het land is, wat mij overigens niet is opgevallen tijdens de afgelopen feestdagen. Neem nou bij ons de derde kerstdag. Wij zijn uitgenodigd door een vriendin van mij om te gaan eten bij zo’n wereldrestaurant. Druk dat het daar was zeg! Bij de bar even een gesprekje aangeknoopt met de barjuffrouw. Zij vertelde mij dat het de eerste en tweede kerstdag nog veel drukker was geweest dan vandaag. ‘Goh, zeg ik, dacht dat het crisis was?’ ‘Is hier niets van te merken,’ zegt ze met een brede lach op haar gezicht. Ja, die lach snap ik dan wel.

In paleisje weltevree is het namelijk wel ‘crisis’ 😉 en zo heb ik het ‘uit eten potje’ in het leven geroepen. Het spaart niet hard, maar het voordeel ervan is dat je niet in één keer een groot bedrag kwijt bent, als je eens uit eten gaat. Wij doen dus het volgende: Wij scrabbelen ons een slag in de rondte. Ja, ja alle kleine beetjes helpen. Voor elke letter die je over houdt aan het eind van het spel moet je 0,10 cent betalen voor de letterwaarde die erop staat. De eindscore van de verliezer word afgetrokken van de eindscore van de winnaar en dit verschil word in centen uitbetaald. Deze twee bedragen variëren van 1,- tot 5,- euro en  worden in het ‘uit eten potje’ gestopt.

DSC01176.JPG

Als we flauw van scrabbelen zijn gaan we over op spel ‘skibo’ en ook hier gaat het om ‘grof geld’. Ja, ja het is de bedoeling bij dit spel om zo snel mogelijk je stapel kaarten weg te spelen. Degene die het eerst zijn stapel kaarten kwijt is, is de winnaar. De verliezer moet dan 0,10 cent per overgehouden kaart in het ‘uit eten potje’ stoppen. Dit spel kost dan nooit meer dan 1,50 euro per spel, aangezien er maar 15 kaarten op je weg speel stapel liggen.

 

Conclusie:

Als we heel graag snel uit eten willen gaan, moeten we dus scrabbelen, want dat kan meer opleveren voor het potje.

Alles te samen loopt het toch lekker aan en je hebt niet echt het idee dat je in één keer een groot bedrag moet betalen wanneer je de rekening gepresenteerd krijgt bij een restaurant.

 

Eerste stunt van het nieuwe jaar is een feit!

Dit oud en nieuw niet veel geregel, geen hoop gedoe en vooral geen stress. Nee, dit jaar bleef ik thuis. Een beetje verplicht dat wel, maar helemaal niet erg. Mijn Snoopy is bij mijn moeder en mijn oppashondje Lotje blijft bij mij thuis. Lotje is niet bang voor vuurwerk gelukkig, maar mijn Snoopy daarentegen wel, doodsbang, vandaar dat zij bij mama en grote Boris mocht logeren.

Mijn ex schuine overbuurman is nog steeds in mijn leven, ook al ben ik inmiddels verhuist naar een rijtjeshuis. Hij eet nog dagelijks bij mij. Over mijn verhuizing schrijf ik later wel eens, wel wil ik nog vertellen dat het schrijven hierdoor er wel even bij is blijven zitten.

Maar goed, met oud en nieuw kwam een vriend van ons met zijn zoontje bij mij logeren, het grappige is, het is zijn oude huis. Ik had wat lekkere hapjes gemaakt voor de avond en oliebollen en appelflappen waren er ook nog, door mijn moeder gebakken. Daar kan geen andere oliebol tegen op, werkelijk waar.

’s Avonds een spelletje ‘waar of niet waar’ gespeeld, echt hilarisch, onder een het genot van een drankje en hapje. Mijn ex schuine overbuurman heeft gewonnen, hij was zo blij als een klein kind, aangezien hij zelden een spelletje wint, hahahaha. Om twaalf uur even naar buiten om diverse buren de beste wensen te wensen. Je bent tenslotte nieuw hier hé. De nacht eindigde vroeg in de ochtend.

DSC01143.JPG

Na het ontwaken en een paar bakjes koffie even een lekker broodje gebakken. Mijn logés wilden daarna vertrekken, de tassen stonden al in de hal. Jassen aan en ik liep met ze mee om gedag te zeggen. Op het moment dat ik de hal kwam, hoorde ik een heel raar zoemend geluid. Zo van brrrrrrrr, brrrrrrrr,brrrrrrrr en constant door. Heel apart, dus ik zei; ‘wat is dat nou voor geluid?’ ‘Geen idee,’ zegt mijn loge. Hij keek in de kasten en in de meterkast en het geluid bleef maar aanhouden. Brrrrrr, brrrrrr, brrrrrrr…… Het stroom eraf, maar ook dat hielp niets. Het geluid bleef. Mijn loge vroeg aan mij of ik boven iets aan had staan, dus ik liep naar boven. ‘Nee, niets aan staan,’ riep ik naar beneden. In de hal heb ik zo’n systeemplafond met van die inbouwspotjes, die los gehaald om er boven in te kunnen kijken. Ook niets. Het geluid blijft. Brrrrr, brrrrrr, brrrrrr.

Dan opeens staat zijn zoontje vlak naast zijn tas en zei, ’papa, hier op de grond trilt het ook.’ Wij keken allebei lichtelijk verstrooid op. Ja, ja dat zal wel. ‘Ja echt hoor, zei hij en mijn tas trilt zelf ook. Voel maar!’ Hij bukte zich en deed zijn tas open en daar kwam het brrrrr, brrrrrr geluid makend ding uit. De elektrische tandenborstel was de boosdoener.