Archief | februari 2014

Oud en vertrouwd. Ken je dat…?

Oud en vertrouwd. Ken je dat…?

 

https://i2.wp.com/c2.plzcdn.com/ZillaIMG/34847008975f871fe1d60d1430b3728c.jpg

Heb jij dat ook wel eens, dat gevoel van oud en vertrouwd? Of denk je nou, waar heb je het over? Vandaag kwam ik tot het besef dat ik best wel geneigd ben naar het oude vertrouwde. Het is een gewoonte geworden, eigenlijk zonder dat je het zelf door hebt. Vandaag gaat daar dus verandering in komen, hoop ik…

 

Tijd voor vernieuwing dus.

Neem nou als eerste voorbeeld mijn huisarts. Jarenlang, echt jarenlang had ik dezelfde huisarts. Ondertussen woon ik al weer vijf jaar in een andere wijk, wel tien kilometer van het oude. Mijn huisarts bleef ik gewoon houden. Oud en vertrouwd. Gek eigenlijk, want in de wijk waar ik nu woon is een gezondheidscentrum met alles erop en eraan, gewoon aan de andere kant van de weg. Dus na lang dubben, wikken en wegen, toch maar een huisarts hier uit het gezondheidscentrum genomen. Bij de één laat je wat en bij de ander mis je wat. Het was in ieder geval erg wennen aan deze nieuwe huisarts.

Het tweede voorbeeld gebeurde vandaag. Ja mensen, ik kwam ook al jaren bij dezelfde kapper. Niet overdreven, al wel bijna acht jaar lang. Wegens lichamelijke omstandigheden van mij zelf en van anderen was het een probleem geworden om daar bij mijn oude vertrouwde kapper te komen. Ook aan vernieuwing toe dus…. Ja ja, ik ben hier in de wijk waar ik woon naar de kapper geweest. Het voelt als vreemdgaan. Er zitten hier zelfs twee kappers, dus wat maak ik me toch druk zul je nu wel denken. Ach ja, het oude vertrouwde hé… Eind goed al goed, ik heb mijn haar er eindelijk weer af. Het viel best mee eens een andere kapper te proberen en wie weet blijf ik hier ook wel. Het is tenslotte maar vijf minuten lopen naar de kapper. Mijn vorige kapper zat tien kilometer bij mij vandaan. Wel ga ik een afscheidsbabbel houden hoor bij mijn vorige kapper, voor mijn gevoel wel zo netjes.

https://i0.wp.com/c2.plzcdn.com/ZillaIMG/0345fc3fd88f26abb360c55cda39ab9d_medium.jpg https://i0.wp.com/c2.plzcdn.com/ZillaIMG/6ac9e960d5797fbbf30aff7c4dfeb988_medium.jpg

Nu ik dit zo allemaal aan het typen ben bedenk ik mij nog veel meer oude en vertrouwde dingetjes. Al bijna vijf jaar woon ik nu hier in mij flatje en heb toen van mijn ouders een hele nieuwe bestekset gekregen, die ikzelf uit mocht zoeken toentertijd. Echt heel mooi bestek, het glimt je gewoon tegemoet. Best jammer eigenlijk dat het niet zo vaak op tafel komt, want ik gebruik dus nog steeds mijn oude vertrouwde bestek. Van dat oude weet je wel met van die houten uiteinden eraan. Ach ja…. Toch maar eens proberen wat vaker het nieuwe bestek te gebruiken, al zal het alleen maar zijn als ik eters krijg.

https://i1.wp.com/c2.plzcdn.com/ZillaIMG/ed4dc8e84f64acd3a9fbe7df38349ba8_medium.jpg https://i2.wp.com/c2.plzcdn.com/ZillaIMG/1bb36f3c95143f46ec102ada3268f166_medium.jpg

Ja, en nu heb ik van mijn mantelzorgvrouwtje, sorry, ook al vijf jaar geleden haar complete nieuwe servies gekregen. Dit staat dan ook mooi te pronken in mijn buffetkast. Binnenkort alles er maar eens uithalen om het een keer af te wassen, want het is nogal stoffig geworden denk ik zo. Wat er in mijn keukenkastje staat is een allegaartje, van alles wat dus. Niks meer wat echt bij mekaar hoort, dus voor alledaags gebruik. Waarom in hemelsnaam gebruik ik toch mijn nieuwe servies niet? Het zou toch wel sjiek staan bij mijn bestek.

 

Snap je nou dat ik van het oude vertrouwde ben? Herken je dit ook? Met wat voor dingen heb jij dat dan?

 

Mijn vorige blog lezen? Mijn eerste voorjaarsgevoel van 2014

Advertenties

Mijn eerste voorjaarsgevoel van 2014

Mijn eerste voorjaarsgevoel van 2014.

 

https://i2.wp.com/c2.plzcdn.com/ZillaIMG/e239b79547123a88156a065a2bb7a985_medium.jpg

Van dit weer word je toch ook wel ziek. De ene keer koud en winderig en dan weer te warm voor deze tijd van het jaar. Om mij heen zijn diverse mensen die een verkoudheid of nog erger de griep hebben opgelopen. De één proest en hoest nog harder dan de ander. Het lijkt wel een wedstrijd… Helaas kon deze ellende niet om mij heen en dus ben ik ook geveld door de griep. Deze houdt nu inmiddels al een week aan. Vroeger op school mocht ik er altijd twee keer van genieten, want ik had het meestal als één van de eersten, en dan nog een keer als iedereen weer zo goed als beter was. Daar was je mooi klaar mee.

Gister en ook vandaag schijnt het zonnetje volop hier in het hoge noorden. Heerlijk weertje buiten. Het lijkt wel voorjaar…

Met mijn gigantische snotneus wilde ik toch even profiteren van dit heerlijke weer. Mijn hondje Snoopy, die had mij al eens met zo’n blik in haar ogen aangekeken, zo van; ga je mee? Haar tennisbal legde ze al een paar keer bij mijn voeten neer, met andere woorden, die moet straks ook mee hoor.  Komt goed Snoopy. Dus ging ik mij extra warm aankleden. Mijn thermobroek onder een dikke joggingbroek, mijn gebreide geitenwollen kniekousen aan, een t-shirt, een lange mouwen shirt, dan een trui met daarover een vest en dan nog mijn jas aan. Ik voelde me net een Michelin poppetje. Wat wil je ook, als je buiten bent en toch redelijk stil zit op een scootmobiel. Het enige wat dan beweegt is mijn rechterarm om met een zwiepertje Snoopy haar balletje een eind weg te gooien. Wat een plezier had mijn kleine dondersteen weer. Ze rende bijna haar pootjes onder haar lijf vandaan. Ook heeft ze haar oververhitte lijf van het harde rennen even gekoeld in een modderpoel. Heerlijk vind ze dat om een modderbad te nemen…

https://i1.wp.com/c2.plzcdn.com/ZillaIMG/c5b46e881d924e81898b245dc590077a_medium.jpg

Ondertussen kijk je natuurlijk wat om je heen. In het water zaten de eenden al achter elkaar aan, paringsdrang heet dat geloof ik. Dat is toch veels te vroeg voor dit tijdstip in het jaar? Het kan nog gekker, want hier in de singel waren in december al jonge eendjes van een vreemd soort eend. Een soort kruising tussen een eend en gans. Gelukkig hebben ze het allemaal overleefd. Het eerste lammetje was er al in januari heb ik ergens gehoord. Toch veel te koud voor zo’n beestje? Maar goed, we gingen door het bos, Snoopy en ik. De vogeltjes kwetterenden al hun hoogste lied. Gezellig zo te rijden met kwetterende achtergrondgeluidjes. De takken van de kastanjebomen zitten al vol met knoppen. Ongelofelijk toch?

Als er nu toch nog weer vorst zou komen dan is de natuur gelukkig zo sterk dat die zichzelf wel zou kunnen herstellen, zei een natuurdeskundige gister op de tv. De duiven zijn ook al aan het nestelen hier in de buurt. Het lijkt echt al voorjaar, terwijl het dat nog niet is.

Wanneer ik ’s morgens wakker word, hoor ik de vogeltjes in de bomen voor mijn huis al hun hoogste lied zingen. Zo word ik toch liever wakker, dan dat het regent en het stormt. Ook mijn ingebouwde klok is in de war, want ik krijg drang naar de voorjaarsschoonmaak. Zal daar ook een anti voorjaarsschoonmaak pilletje voor zijn?

 

Je kan niet in ander mans hoofd kijken

Je kan niet in ander mans hoofd kijken.

hoofd

Is het eigenlijk niet jammer dat je nooit weet van een ander wat diegene nou werkelijk denkt in zijn of haar hoofd? Het ene word gezegd, terwijl het ander word gedacht. Het spoort vaak niet met elkaar. Waarom zou dat toch zijn?Je kan toch gewoon eerlijk zeggen tegen een ander zeggen wat of je denkt. Wat je dus wérkelijk in je hoofd denkt.

Dicht om mij heen heerst er kanker. Een onmogelijk gevecht is gestart. Vechten tegen de bierkaai. De vraag is nu wat zou er in diegenen hun hoofd omspoken? Zullen zij wel tegen anderen zeggen wat er nu werkelijk in hun hoofd omgaat? De vraag hoe het is, is niet meer relevant. Kloten gaat het toch!

Toen ik nog jong was en dit soort dingen hoorde, was het altijd een ver van mijn bed show. Mijn leven ging gewoon verder, misschien moet je daar dan ook wel kind voor zijn. Nu, nu ik 40 jaar ben sta je er opeens heel anders tegenover. Het zet mij in ieder geval met mijn beide benen, keihard op de grond. Ziekte in de familie en kennissenkring beheerst nu even mijn leven. De hele dag spookt het door mijn hoofd. Door de griep geveld, kan ik nu ook nog eens bij geen één op bezoek gaan. Bang dat ik ben om die ander aan te steken.

Maar over dat je niet in een ander zijn of haar hoofd kan kijken is ook wel iets wat mij nu bezighoud. Het feit dat als je vraagt naar hoe of wat en je een antwoord krijgt waarvan je bij jezelf al denkt, zeg je dat nou of denk je er echt zo over? Denken en zeggen is volgens mij een heel verschil.

Het één denken en het ander zeggen kan natuurlijk ook zijn om een ander te sparen. Het komt vast bij iedereen wel eens voor dat je wat anders zegt dan dat je denkt. Neem nou bijvoorbeeld een vriendin of vriend die iets nieuws heeft gekocht waar diegene erg trots op is. Jij zal dan heus niet zeggen dat je het foeilelijk vind. Toch? Dus dan denk je wat anders dan dat je zegt. Dit doe je dan om ruzies, scheve gezichten en problemen te voorkomen. De persoon die daar niet tegen kan, die zal toch moeten leren om met de waarheid om te gaan. Dat is gewoon een stukje levenservaring.

Niet ieder mens wil altijd de waarheid horen. Ze sluiten zich ook weleens af voor de waarheid.

De waarheid kan keihard zijn.

Meer blogs lezen? Klik hier: Blog van een fladderende vlinder.

 

 

 

BRCA2 gen. Oh nee toch?

BRCA2 gen. Oh nee toch?

 

https://i0.wp.com/c2.plzcdn.com/ZillaIMG/5ba0775c0f2aa912a90ccf86eebd3ab2.jpg

 

Tja, waar zal ik eens beginnen? Deze blog houd ik bij met belevenissen uit mijn leven. Waar gebeurde blogs dus. Soms is het allemaal rozengeur en maneschijn,  maar helaas is dat de laatste tijd ver te zoeken. Er komt steeds meer bij… Niet te geloven gewoon! Het hoort nu eenmaal bij het leven, maar leuk is anders.

 

BRCA2.

Als je dit gen hebt dan heb je een verhoogde kans op eierstokkanker en 60 tot 80% meer kans  op borstkanker dan iemand zonder dit gen.

BRCA2 is een erfelijke gen. Dit gen zit helaas in mijn familie, aan mijn moeders kant. Een paar maanden geleden ontving ik van een familielid een familiebrief met informatie over dit gen. Ik schrok er nogal van, want diegene is wel familie van mij, dus gaat het ons ook aan. Zij had dit gen ook. Dus moest ik mijn naaste familie op de hoogte brengen. Zo gezegd, zo gedaan. Te beginnen met mijn moeder natuurlijk. Na bloedonderzoek te hebben gedaan blijkt óók zij dit gen te bezitten. Nu ben ik dus aan de beurt. 50% kans om het BRCA2 gen te hebben of niet.

Een maand geleden heb ik ook een bloedonderzoek laten doen, en hier blijkt dat óók ik dit gen heb. Pffff, kan er ook nog wel bij. Nu ben ik in afwachting van een gesprek met een gynaecoloog en een chirurg.

 

Eierstokken.

Dit gesprek gaat over wat wijsheid is. Ze raden in ieder geval aan om je eierstokken preventief te verwijderen, omdat als je daar kanker krijgt je dat niet merkt. En als je het merkt ben je te laat. Daar is nog niets aan te doen. Dus zoals ik het dan maar noem, gaan bij mij de stokken met de takken er uit.

 

Borsten.

Sommige mensen met dit gen, laten preventief hun borsten verwijderen. Persoonlijk vind ik dat nogal rigoureus.  Ik geloof dat ik voor de twee jaarlijkse controles ga. Eén keer een MRI scan en het andere jaar een foto van mijn borsten.

 

Einde van deze blog. Ik hou jullie op de hoogte…

 

Meer van mij lezen? Mijn fladderende vlinder weblog

 

Ik vertrouw mijn eigen lichaam niet meer.

https://i1.wp.com/c2.plzcdn.com/ZillaIMG/a8a0ed556a0b184787e103a4ec8dbe79.jpg

Ambulance was snel ter plaatse.

Tjonge jonge het is wel wat hoor. Na een hevige aanval van pijn boven in mijn maag, belde de buurman de dokter. Hij vertrouwde het niet meer aangezien ik heftig aan het zweten was. De dokter zei;’Ik kom er gelijk aan.” En dat was ook zo, hij was er binnen 10 minuten. Nadat de dokter binnen was hoorde ik in de verte een ambulance met gillende sirenes. Ja hoor, ook voor mij. De dokter dacht dat ik misschien last had van hartklachten……

>>>> Ik vertrouw mijn eigen lichaam niet meer <<<<