Archief | september 2013

De kachel is weer aan.

Essent zal wel blij met mij zijn, maar ik laat me niet verrekken in mijn eigen huis. Brrr, mensen wat heb ik het  koud. Het is echt te merken dat de herfst er weer aan zit te komen. Het is gewoon kil in huis, vochtig ook door de hoge luchtvochtigheidsgraad in de lucht. Schijnbaar trekt deze vocht ook de huizen binnen. Wel logisch, want je hebt toch een raampje open staan voor de nodige frisse lucht. De vocht mag wel buiten blijven. Bij mij is de kachel dus weer aan gegaan, en daar wordt het gelukkig weer een beetje aangenaam van. Nu niet lachen, maar ik heb zelfs de door mijn moeder gebreide wollen sokken al weer aan in huis. Heerlijk warm aan mijn toch al koude voetjes.  Tijdens mijn avondwandeling met Snoopy, rook het her en der buiten ook al naar de heerlijke geur van houtkachels. Ik blijk niet de enige te zijn, die de kachel aan heeft….

Zoals jullie wel zullen weten is vocht dus absoluut niet goed voor mensen met fibromyalgie. Hier heb ik ook al eens een artikel over geschreven. Deze is hier na te lezen:” Luchtvochtigheid samen met fibromyalgie

Deze keer sluit ik af met een gedichtje:

 

De herfst komt eraan,

laat de zomer maar gaan.

Herfst neemt kilte met zich mee,

en vocht van de zee.

De vocht laat mijn lichaam beven en trillen,

alleen enigszins te verhelpen met pillen.

Het is even gedaan met mijn kracht,

de fibers hebben mij in hun macht.

 

Advertenties

Even op mezelf aangewezen.

Zo kom je weer even met beide benen op de grond. Ja beste lezers van mijn blog, ik zal jullie vertellen wat ik hiermee bedoel. Het zit namelijk zo dat als je gewent bent meestal vrij veel hulp te krijgen en dit opeens wegvalt, je op jezelf aangewezen bent. En met mijn klachten valt dat toch echt wel even zwaar tegen. Doorgaan zal ik, zo is mijn karakter nu eenmaal. Alleen moet ik veel laten om de hele simpele dagelijkse dingen te kunnen volbrengen, waarbij Snoopy bovenaan staat.

zelf

Mijn schuine overbuurman ‘Balkie’ is sinds zijn operatie eind juli nog steeds niet weer de oude. Ja, oud ist ie wel net zo oud als m’n pa. ( hahahha grapje…) Ik bedoel dan dus ook dat hij nog niet weer zo fit is als voor zijn operatie. Nu wil het geval dat hij van het één in het andere is gerold. Dan weer dit en dan weer dat. Abonnement op de huisarts. Nu heeft ie hoop ik het laatste voor voorlopig even, en dat is een ontsteking aan zijn voet.

We zijn ondertussen anderhalve maand verder, en ik moet mezelf dus redden. Met alles. Hij deed vaak ’s ochtends Snoopy even voor mij uitlaten, wat zeer aangenaam was omdat ik met mijn fiberklachten ‘s morgens moeilijk op gang kan komen. Ook deed hij regelmatig de boodschapjes halen. Ik kookte dan, hij at mee en deed de afwas. Het mezelf redden ging aardig tot dat….

Ja, daar komt ie….mijn fiberklachten weer hevig zijn opgespeeld. Nu besef ik eigenlijk pas hoeveel Balkie toch wel niet voor mij deed. Niet dat ik hem eerder niet waardeerde, maar nu ik op mezelf aangewezen ben en amper de energie heb om mijn Snoopy uit te laten, heb ik des te meer waardering.

Zo brengt het mij weer even met de beide benen op de grond, en besef dat er altijd een moment kan komen dat je weer even op jezelf bent aangewezen. Hoe je het ook went of keert, Snoopy zal toch uit moeten, boodschappen moeten gedaan worden, eten koken en ja, ook de afwas. Pffff, daar heb ik een hele dagtaak aan momenteel. Andere dingen moet ik nu achterwege laten. Ik moet mijn energie zo goed mogelijk verdelen. Het gaat me redelijk af moet ik zeggen…

Ik wil hier dus eigenlijk mee zeggen, dat je niet alles maar vanzelfsprekend moet vinden. Het zijn de dingen die er in de loop van de tijd zijn ingeslopen. Het werd dan ook een gewoonte, heel gewoon zoals de dingen gingen. Eigenlijk stonden we er beide niet bij stil. Nu wel. Ik wel!

 Nu hoop ik met heel mijn krakkemikkige lichaam, dat alles gauw weer zal gaan zoals het was…

Wel of niet doen?

Dit gaat een nogal rare blog worden. Waarom? Nou, dat zal ik proberen uit te leggen. Eigenlijk is het heel simpel. Ik zou graag jullie mening willen over het volgende…. “Wel of niet contact met iemand op nemen.”

welniet

Wat zou je doen als er iemand jarig is die je al heel lang niet meer hebt gesproken. Al wel een paar jaar. Zou je diegene dan bellen om te feliciteren? Of niet? Of zou je een kaartje sturen? Toch op die dag dat diegene jarig is moet je wel even aan hem of haar denken. Ik wel tenminste. Toch voel ik mij nu niet geroepen om contact op te nemen.

Hetzelfde gevoel krijg ik ondertussen ook bij bepaalde familieleden. Je hoort of ziet ze nooit. Nooit eens even spontaan een telefoontje. Moet ik dan leuk gaan zitten doen op een verjaardag? Nou nee, sla mij dan maar over. Ik krijg er een beetje genoeg van om altijd maar degene te zijn die het contact in stand probeert te houden.

En even voor de duidelijkheid, dit geldt niet voor de varende kant van mijn familie. Dat is nou eenmaal zo, dat die praktisch nooit in de buurt zijn. Een kaartje sturen zullen ze niet vergeten. Mijn waardering daarvoor.

Ondertussen woon ik al vier jaar hier in mijn knusse huisje, en de meeste familieleden hebben totaal geen belangstelling in hoe of waar ik woon. Op mijn verjaardag zie of hoor je ze ook niet. Sommigen daar gelaten.

Moet ik dan wel bij hun op verjaardag? Mijn mening neigt steeds meer naar dat ik er eigenlijk wel klaar mee ben. Wat heb je aan familie als je ze nooit ziet? Je raakt toch steeds meer van elkaar vervreemd, en dat is wat ik nou toch eigenlijk wel erg zonde vind. Dat is de andere kant ervan….maar moet je dan spastische capriolen uithalen om contact te onderhouden?

 

 

Betere een goede buur, dan een verre vriend

Deze titel heb ik genomen omdat het gewoon puur de waarheid is in mijn geval. Mijn vrienden wonen nogal verspreidt door het land. Zo zie ik ze natuurlijk ook niet zo vaak als dat ik zou willen. Als ik ze zie is het wel altijd super gezellig, en hebben we de grootste lol. In mijn geval ben ik dus beter af met een goede buur. Gelukkig ben ik gezegend met goede buren… Heb jij ook goede buren? Hebben jullie überhaupt wel contact met je buren? Mijn mening, een goede buur kan een redder in nood zijn.

blij

Neem nou mijn buuf A. S. als ze mij een paar dagen niet heeft gezien of gehoord, belt ze mij op en vraagt dan of ik kom koffie drinken. Ik daarentegen heb daar dan absoluut geen puf voor en dat vertel ik dan ook. Meestal komt zij dan even bij mij langs koffieleuten. Trots ben ik op haar omdat ze altijd voor mij klaar staat. Ze brengt me overal heen waar, en wanneer maar nodig is. Ook al is het desnoods midden in de nacht.

Ook mijn schuine overbuurvrouw A. F. doet niet voor haar onder en heeft al verschillende keren ’s ochtends Snoopy uitgelaten toen ik dat niet kon. Zij nam ook boodschappen voor me mee en ging voor me naar de bibliotheek.

Dan is er nog een beneden buurvrouw A. J. die ook regelmatig even langs wipt, en dan hier in huis wel het één en ander doet. Niet te vergeten twee buurmannen D. en C.H die ook hun hulp hebben aangeboden.

Ja beste lezers, zo kan het dus komen dat ik trots ben op mijn genoemde buren. Wanneer ik in mijn goede doen ben help ik hun ook natuurlijk als dat nodig mocht zijn.  Dit wou ik gewoon even kwijt, het is dan ook een kleine ‘ode’ geworden aan mijn fantastische buren.

Een verre vriend, ver blijft ver weg. Te ver om mij te hulp te schieten op de momenten wanneer het nodig is. Een goede buur, is altijd dichtbij. Dit maakt mij toch erg blij…

Het geld vliegt de deur uit

Ken je dat? Dat het geld werkelijk de deur uitvliegt? Zomaar in één week tijd, niet te geloven. Ik heb af en toe  het gevoel dat ik een emmer aan het leeg gooien ben. Had ik maar een emmer met geld…. Ik denk dat iedereen weleens een periode heeft dat het geld de deur uitvliegt. Niet dan…?

geld1

Neem nou van de week, bij de huisarts, ik krijg daar omeprazol voorgeschreven. Bij de apotheek blijkt dat ik dat dus moet betalen. ‘Wat een onzin,’zeg ik. ‘Die heb ik nog nooit hoeven te betalen.’ Nu dus wel volgens de medewerkster van de apotheek, want ik de omeprazol al een half jaar niet meer gebruikt. Dan schijnt het uit het systeem te gaan van ‘chronisch gebruik’, dat heb ik dan weer. Wel 14,- euro voor 30 pilletjes. Waanzin…. ‘Dus als ik de omeprazol gewoon door had blijven bestellen dan had ik er niet voor hoeven te betalen?’vroeg ik aan haar. ‘Ja, inderdaad dat klopt,’zei zij. Kromme medicijnen wereld. Het is krom in de regering en in de zorg niet minder.

Oh ja, de prikpil moest ik ook nog, wetende dat ik die zelf moet betalen. Dat is dan niet anders. Weer 18,- euro op stap. Ach voor het goede doel moet je maar denken….

Dan moeten er nog boodschappen gedaan worden. Normaal ben ik altijd wel van de reclamefolders uitpluizen enzo, maar als je zelf niet zo lekker in je vel zit, zoals jullie ondertussen al wel weten, ga je toch wat makkelijker inkopen doen. Gewoon alles wat je nodig hebt in één winkel kopen dus, met het gevolg dat je dan veel aanbiedingen mist en duurder uit bent.

Voor het gemak liet ik mijn ramen maar even zemen door de glazenwasser die dat hier in het flatgebouw altijd doet. Normaal gezien doe ik zelf mijn ramen zemen, van binnen en buiten in één keer. Dat gebeurd met zo’n magnetengeval. Heel handig trouwens, maar je hebt er wel echte paardenkracht bij nodig. Die heb ik ff niet… Dus gemak dient de mens. 15,- euro. Tralalla….kost wat, heb je ook wat. Nu de binnenkant nog….

Morgen een verjaardag en dan wil een mens er toch een beetje fatsoenlijk uit zien, nietwaar? Dus nog even bij de kapper langs. Mijn haar was inmiddels al weer aardig gegroeid, en dus moest er maar weer een flink stuk af. Lekker kort en warrig koppie moest het worden. Warrig in mijn hoofd ben ik al, dus een warrig koppie past daar goed bij, dacht ik zo… Toen mijn haar eraf was, schrok ik mij een hoedje! Ik dacht het….en de kapster zei het. Ja, ook nog gewoon hard op hoor…. Helluupppp, ik word grijs! Nog net geen 40, en dan al grijs. ‘Nou,’zei ik, ‘doe er dan ook maar weer ‘coupe soleil’ in.’ Daar zit je dan met zo’n badmuts op je kop, een beetje voor gek te zitten. Ach, het resultaat mag er weer zijn. Ik blij, en de kapper waarschijnlijk ook. Bij het afrekenen moest ik toch ook nog maar even mijn favoriete poederdoos kopen, aangezien de oude bijna leeg is. Ik kan je wel vertellen dat dit supergoed spul is. Je lijkt er tenminste niet zo’n barbiepop door. Het gaat ook nog eens super lang mee. Maar goed, de rekening die deed mij weer even huiveren. Jawel 78,- euro lichter. Zo ben ik weer klaar voor het feestje.

Tot slot, mijn Snoopy die weer eens naar de dierenarts moest, zoals jullie hebben kunnen lezen in mijn blog van gisteren.  Je kunt toch ook nog eens een geluksdag tussendoor hebben. Ja, werkelijk. Het zat mij eens mee…Ik mocht zonder te betalen mijn dierbare Snoopy weer meenemen…Scheelde toch weer 26,- euro.

Niet getreurd, dat komt dit weekend nog wel op….

Abonnement op de dierenarts.

De laatste tijd heb ik echt het gevoel dat ik een abonnement heb genomen bij de dierenarts. Niet te geloven, dat is toch echt iemand waar je niet te vaak heen wilt met je hondje. Net als dat je zelf niet al te vaak naar de dokter wilt gaan. Als je wel vaak naar de dokter gaat, dan mankeert er meestal wel wat aan je gezondheid. Zo mankeert er nu dus wat aan mijn Snoopy, maar wat?

 2013-08-29 13.23.31

Vlooienallergie.

Zo mankeert er dus ook wat mijn arme Snoopy. Snoopy is al lange tijd totaal niet fit! Zó zielig. Ik kan er niet echt mijn vinger opleggen, en zij kan het mij helaas niet vertellen. Het begon allemaal vorig jaar met jeuk, jeuk en nog eens jeuk. Na verschillende keren bij de dierenarts te zijn geweest, werd er een bloedonderzoek gedaan. Hier kwam niets spectaculairs  uit. Wel bleek zij last te hebben van een vlooienallergie, wat natuurlijk de jeuk zou kunnen verklaren. Als Snoopy gebeten was door een vlo, dan kreeg zij rond de gebeten plek erge rode uitslag. Deze uitslag en jeuk hielden dan ongeveer één tot twee week aan. Compleet gek van de jeuk werd Snoopy. Daar zijn pilletjes voor, prednoral genaamd. Hiermee werd de vlooienallergie onderdrukt, dat wil zeggen, ze voelt dan de jeuk niet meer. Deze prednoral gebruikt zij nu dit jaar weer. En ja, daar word je wel wat sloom van als hond zijnde. Ook drinkt ze opeens twee bakken water per dag. En honger dat zij heeft, een slootgraver is er niks bij. Zo sloom als zij nu is kan haast niet van de prednoral komen denkt de dierenarts, maar waar wel van dan? Snoopy moet dit jaar nog 3 worden. Die hoort nog te rennen, vliegen, draven en te spelen. Die hoort zich nog niet als een dame van 16 te gedragen…

 

Ziek.

Op dit moment ben ik in korte tijd al weer verschillende keren bij de dierenarts geweest vanwege haar sloomheid. Snoopy wil gewoon helemaal niet meer spelen, terwijl spelen haar grootste hobby is. Wanneer we met een balletje spelen, brengt zij die een paar keer terug en gaat er dan bij liggen. Op, zij kan niet meer. Wanneer we dan richting huis lopen, moet ik haar vaak dragen. Zij gaat er gewoon bij liggen en zet geen stap meer. Het word erger en erger. Wandelen wil zij ook niet meer zoals we dat gewend zijn. Lekker uren door het bos is er ook niet meer bij. Gisteravond deed zij heel raar ademen, en steeds maar slikken, net of er iets in de weg zat. Zichzelf zat zij wel in de weg, binnen een minuut wel tien keer verplaatst.

 

Dierenarts.

Vandaag weer bij de dierenarts geweest, hij kon niets bijzonders vinden. Alles lijkt normaal. Hart en longen goed. Temperatuur goed. Geen vlo te vinden. Ik moest Snoopy maar weer meenemen en het dit weekend nog even aankijken. Wanneer zij aankomende maandag nog zo sloom is, dan moet ik terug komen. De dierenarts wil dan toch haar urine en bloed weer onderzoeken.

Urine opvangen word vast weer een komische bedoening, ik bedoel maar daar loop je dan met een bakje achter je hondje aan. Gaat zij eindelijk zitten, schuif ik het bakje eronder, kijkt ze je aan, zo van wat doe jij nou? Gaat staan en loopt verder. Weer geen plas in een bakje. Grmbll… Dus als iemand een tip heeft….. ? Graag!

 

 

De één gaat, de ander komt. Zo gaat dat…

In het huis waar ik woon is het nogal klein. Je hebt ongeveer 50 vierkante meter tot je beschikking. De verdeling is dan als volgt, een halletje, rechts de wc en douche waar ook ruimte is voor de wasmachine en droger. Een deur naar de slaapkamer, deze is vrij ruim, met een deur naar het balkon. Op het balkon kan je net met drie mensen zitten, krap aan. In het halletje is ook de deur naar de woonkamer, waar je een mooie open keuken(tje) hebt. Voor één persoon zoals ik is het allemaal groot genoeg hoor, echt wel. Ik woon er dan ook met veel plezier.

Nu wil het gebeuren, dat er ongeveer een jaar geleden een jong stel kwam te wonen. Zij raakte zwanger, en tot hun verbazing werd er een tweeling geboren. Hoe ga je dat in hemelsnaam doen in zo’n woninkje? Het probleem werd al gauw opgelost door de woningbouwvereniging. Het is ook nog eens niet toegestaan om hier in deze huizen met kinderen te wonen. De woningbouw was welwillend en kwam met een huis voor hun, met alle ruimte in een andere wijk. Dankbaar aanvaarden ze hun hulp.

En zo kwam er dus weer een huisje vrij. De één gaat, de ander komt. Zo gaat dat hé, en het gaat hier meestal nogal snel. Vorige week toen ik op een avond met Snoopy aan de wandel was, kwam ik een kennisje tegen met haar hond. Onze honden zijn echte vriendinnetjes en wilden even snuffelen en een beetje dollen met elkaar. Ondertussen maakten wij een praatje met elkaar. Op een gegeven moment vroeg ze mij waar ik nou eigenlijk woonde. Ik zei,’daar en daar’. ‘Oh,’zegt zij, daar heb ik net op een huisje gereageerd.’Ik stelde haar voor om dan bij mij binnen alvast even te kijken, zodat ze alvast een idee had over hoe het er uitzag. Dat vond ze een goed plan. Het werd nog gezellig ook.  Wij hondenmensen raakten maar niet uitgepraat. 

Vandaag was ze zo blij, het huisje is aan haar toegewezen. Helemaal buiten zinnen, liet ze het mij weten. ‘Ach,’ zei ik, ‘als het deze niet was geworden dan had er alweer één vrij gekomen want er is namelijk net iemand overleden hier.’

Zo zie je maar…. De één gaat hier en de ander komt. Of het nou door de dood, of door geboorte is….

 

Ps. Nieuwe buuf, ik wens je alvast heel veel succes met de verhuizing, en als je gesetteld bent dan proosten we er wel even op. Snoopy is ook blij te weten daar haar vriendinnetje, en aankomend vriendje tien stappen bij haar verwijdert is.